Saygı…
Bizim mesleğimizde hangi taşın
altına elinizi atarsanız atın
çok büyük bir şeyin eksikliğini
hissedersiniz; Saygı...
Mesleğe gösterilmesi gereken
saygının eksikliğinden başlar
görecekleriniz, uğraştığımız
canlılara, yani hayvanlara
saygısızlıkla devam eder bu ülke
de. Sonra insanların, sahip
olduğunuz sıfatlara
saygısızlığını görürsünüz.
Ne hekimliğimizin kıymeti
bilinir, ne sağladığımız
faydaların. Bu konularda, bu
yazıyı okuyan çoğu meslek erbabı
büyüklerim ve gençliğini bu
mesleğe veren arkadaşlarım bana
hak verecektir. Ama nedense
çoğumuz düşünmez bu
saygısızlığın ve değer
bilmezliğin nedenini.
Daha mesleğin en başındayken,
fakültenin 1.sınıfındayken
burada ''bilmiş'' yorumlar
yapmak huyumda değildir haddim
de. Ama belki düşündüklerimin ve
burada yazacaklarımın biraz
olsun doğruluk payı vardır.
Hocaya saygıyla başlıyoruz her
günümüze. Meraklı gözlerle
işimize yarayacak bir şeyler
öğrenmek için bakıyoruz
hocaların ağzına. Yemeğe
gidiyoruz, yemekhaneye, 5 köfte
konulduysa tabağımıza, 3
tanesini yemekhanenin kapısında
bekleyen hayvanlara götürüyoruz.
Ne hocalarımıza bir eksiğimiz
var, ne de uğruna hayatımızı
şekillendirdiğimiz canlılara.
Ama bize gösterilmesi gereken
saygı, neden eksik bu ülkede?
Sormadan edemiyor insan…
Yetmezmiş gibi son 10 yılda
fakülte sayısı 17 ye çıktı.
Avrupa’daki toplam veteriner
fakültesinden fazla veteriner
fakültesi var bu ülkede. Bu
çarpık yapılanma benim ve
arkadaşlarımın gelecekten
beklentilerini azaltmaktan başka
hiç bir işe yaramıyor.
Bir dersten ben 65 le kalırken
başka fakültelerde 45 le
geçebilmenin mantığı ne? Doğru
olan ve uygulanması gereken, bir
öğrencinin, bir dersin en az %60
ına hakim olmadan geçmemesi.
Bu uygulanmayınca maalesef
vasıfsız hekim yetişmesine zemin
hazırlanıyor.
Mesleki eğitim yanında
alternatif eğitimlerin (iş
ahlakı, iş hukuku, mesleğe
saygı, etik) verilmemesi de, bu
ülkedeki eğitim sisteminin en
büyük açığı maalesef. Her şey
eğitimle başlıyorsa, mesleğe
saygının kazandırılmasının ilk
yolu da eğitimdeki çarpıklığın
düzeltilmesiyle olur.
Biraz da çuvaldızı kendimize
batırmamız lazım. Bir bölgede
tohumlama 50 liraya, başka
bölgede 70 liraya yapılıyorsa,
karakterli bir iş hukukuna
sahip değiliz demektir. Burada
da iş siyasi, akademik ve
ekonomik kudretleri elinde
olan meslek büyüklerime düşüyor.
Bir mesleğe gösterilen saygı,
meslek
mensuplarının tavırlarıyla
alakalıdır. Önce kendimizi
düzeltelim, sonra, mesleğin
saygınlığı ve geçerliliği için
elimizden geleni yapalım.
Bu meslek bizim. Bu meslek bizim
yaşam tarzımız.
Statümüzü, değerlerimizi,
gelirlerimizi ve en önemlisi
ahlakımızı artırmak bizim
elimizde.
Bir şeyler yapalım...
Mesleğimiz için, değerlerimiz
için....
04.01.2011
Burak PEHLİVAN
Ankara Üniversitesi
Veteriner Fakültesi
1.Sınıf Öğrencisi
