Veteriner Hekimliği mesleğinin kurulduğu 1842 yılından
günümüze kadar bu unvanı onurla taşıyan, yaşadıkları
topraklar üzerinde ulusal, evrensel ve çağdaş bir sorumluluk
ve hizmet anlayışı ile veteriner hekimlik mesleğinin
toplumsal ve kültürel koşullardan soyutlanamaya-cağının
bilinci ile sahip oldukları olanakların geliştirilmesinde en
temel koşulun halk sağlığı ve hayvan sağlığının temini
hayvansal üretimin artırılması olduğu bilincini taşıyan
veteriner hekimler dünyada ve Türkiye’ deki toplumsal ve
bilimsel değişmeleri göz önünde bulundurarak Veteriner
Hekimlik Meslek Etiği kurallarına bağlılıklarını bildirmekle
Türkiye hayvancılığına ve halk sağlığına hizmet etmenin yüce
onurunu taşırlar.
Madde l-
Bu kuralların amacı veteriner hekimdin mesleklerinin
gereklerini yerine getirirken uymaları zorunlu olan,
veteriner hekimlik meslek etiği kurallarını belirlemektir.
Madde 2-
Türkiye de veteriner hekimlik yapma hakkını kazanmış olup
mesleğini uygulayan tüm veteriner hekimler bu kurallar
kapsamındadır.
Madde
3-Bu kurallar bütünü 6343 sayılı kanuna ve Veteriner
Hekimliği Deontoloji yönetmeliğine dayanılarak
hazırlanmıştır.
Madde 4-
Bu metinde geçen a) Bakanlık deyimi Tarım ve Köyişleri
Bakanlığını b) Hekim deyimi veteriner hekimleri c) Veteriner
Hekim örgütü deyimi Türk Veteriner Hekimleri Birliğini
(6343
sayılı kanun ile kurulmuş) ifade eder.
Madde 5-
Veteriner Hekimin öncelikli görevi, hastalıkları önlemeye ve
bilimsel gerekleri yerine getirerek hastalan iyileştirmeye
çalışarak hayvanların yaşamını ve sağlığını korumaktır.
Meslek uygulaması sırasında insan onurunu gözetmesi de,
hekimin öncelikli ödevidir. Hekim, bu yükümlülüklerini
yerine getirebilmek için, gelişmeleri yakından izler.
Madde 6-
Görevlerini yerine getirirken, Veteriner hekimin uyması
gereken evrensel veteriner hekimlik etik ilkeleri
yararlılık, zarar vermeme, adalet ve özerklik ilkeleridir.
Madde 7-
Hekim görevlerini her durumda hayvan sahipleri arasındaki
siyasal görüş, sosyal durum, dini inanç, milliyet, etnik
köken, ırk, cinsiyet, yaş, toplumsal ve ekonomik durum ve
benzeri farklılıkları gözetmeksizin yerine getirmekle
yükümlüdür.
Madde 8-
Hekim, mesleğini uygularken vicdani ve mesleki bilimsel
kanaatine göre hareket eder.
Madde 9-
Hekim, hasta sahibinden mesleğini uygularken öğrendiği
sırları açıklayamaz. Hastanın ölmesi ya da o hekimle
ilişkisinin sona ermesi, hekimin bu yükümlülüğünü ortadan
kaldırmaz.
Hasta
sahibinin onanı vermesi ya da sırrın saklanmasının hasta ya
da öteki hayvan ve insanların yaşamını tehlikeye sokması
durumunda, hayvan sahibinin kişilik haklarının zedelenmemesi
koşuluyla, hekim bu sırrı saklamakla yükümlü değildir.
Yasal
zorunluluk durumlarında hekimin rapor düzenlemesi de, meslek
sırrının açıklanması anlamına gelmez.
Hekim,
tanık ya da bilirkişi olarak mahkemeye çağrıldığında olayın
meslek sırrı olduğunu ileri sürerek bu görevlerinden
çekilebilir.
Madde
10- Veteriner hekim, görevi ve uzmanlığı ne olursa olsun,
gerekli girişimlerin yapılamadığı acil durumlarda, ilk
yardımda bulunur.
Madde
11-Veteriner Hekim, mesleğini uygularken reklam yapamaz,
ticari reklamlara araç olamaz, çalışmalarına ticari bir
görünüm veremez, insanları yanıltıcı, paniğe düşürücü,
yanlış yönlendirici, meslektaşlar arasında haksız rekabete
yol açıcı davranışlarda bulunamaz. Hekim, yayın araçlarıyla
yapacağı duyurularda varsa, Uzmanlık Tüzüğüne göre kabul
edilmiş olan uzmanlık alanını, çalışma gün ve saatlerini
bildirebilir. Tabela ve benzeri tanıtım araçlarının biçim ve
boyutları yerel Veteriner Hekimler Odası tarafından
saptanır.
Madde
12- Veteriner Hekim mesleğini yerine getirirken, bilimsel ve
çağdaş tanı ve tedavi yöntemleriyle koruyucu hekimlik
ilkelerini göz önünde bulundurur, hastalarının tanı ve
tedavisinde bilimsel olmayan yöntemleri uygulayamaz. Hekim,
gerekli bilimsel aşamalardan geçip ruhsatlandırılmamış
kimyasal, farmakolojik, biyolojik Maddeleri ilaç olarak
kullanamaz.
Madde
13- Bilgisizlik, deneyimsizlik ya da ilgisizlik nedeniyle
bir hayvanın zarar görmesi veteriner hekimliğin kötü
uygulaması anlamına gelir.
Madde
14- Hekim öteki hekimlere veya tetkik-tedavi kuruluşlarına
maddi çıkar karşılığı hasta gönderemez. Hekim, hasta
sağlamak amacıyla aracı kişilerden yararlanamaz.
Madde
15- Hekimler endüstri kuruluşları ile hiçbir çıkar ilişkisi
kuramazlar. Bilimsel araştırmalar ve eğitime yönelik
ilişkiler ise, şeffaf ve kurumsal olmalıdır.
Madde
16- Veteriner Hekim, kendi meslektaşları ve ilgili alanda
çalışan öteki meslek mensupları ile iyi ilişkiler kurar,
meslektaşlarına ve bir başka üyesine karşı küçük düşürücü
davranışlarda bulunamaz.
Madde
17- Veteriner Hekim, meslektaşlarını mesleki yönden onur
kırıcı v> karşı korur.
Madde
18- Veteriner Hekim getirirken, gecikmenin hayvan
edebileceği zorunlu durumlar dışında özel bilgi, beceri
gerektiren bir girişimde bulunamaz.
Madde
19- Danışım ve ekip çalışmasının sürecinin düzenli
işleyebilmesi ve bir hakkı olarak yaşama geçirebilmesi için,
a) Hasta
Hayvan izleme sırasında değişik uzmanlık alanlarının görüş
ve uygulamalarına gereksinim doğduğunda, tedavi; durumu
hasta sahibine bildirilmelidir.Konsültasyonu hastanın
tedaviyi yürüten hekimi yazılı olarak ister. Yazılı istemde
hastanın özellikleri, konsültasyon isteğinin nedenlerini
açık ve anlaşılır biçimde belirtilir.
b)
Konsültasyon sürecinde kor hekim de, hastanın sürekli
veteriner hekimi gibi hastadan sorumludur.
c)
Konsültasyon veteriner hekim, sel ve teknik bilgiye sahip
olmalıdır;
d)
Konsültasyon sonucunda, gerekçesi ve sonuçları, açık ve de
bir tutanak ile belgelenir.
e)
Konsültasyonun sonuçlarından hasta sahipleri de yeterli
ölçüde bilgilendirilir
f)
Konsültasyonun sonucunda tedaviyi yürüten veteriner hekimi
ile konsültasyon veteriner hekimin görüş ve kanaatleri
arasında fark olur ve hasta sahibi konsültasyon hekimin
önerilerini kabul ederse, hastanın tedaviyi yürüten hekimi
tedaviyi bırakabilir.
g)
Konsültasyon istenen veteriner hekim davete uymak
zorundadır.
Madde
20- Veteriner hekim meslektaşları ile meslek uygulaması
konusunda uzlaşılamaz bir anlaşmazlığa düştüğünde ya da
veteriner hekimlik etiği açısından yanlış davranan bir
meslektaşının bu davranışını kasıtlı bir biçimde sürdürmesi
durumunda yerel Veteriner Hekim Odasına konuyla ilgili
bildirimde bulunur.
Madde
21- Veteriner hekim hastasının sağlığı ile ilgili kararlar
alırken, bilgilenme hakkı, aydınlatılmış onam hakkı,
tedaviyi kabul ya da red hakkı, vb. hasta haklarına saygı
göstermek zorundadır.
Madde
22- Hayvan sahibi mevzuatın belirlediği kurallara, veteriner
hekimlik uygulamaların özelliklerine ve kurumun koşullarına
göre veteriner hekimini seçmekte özgürdür.
Madde
23- Veteriner hekim, acil vakalar gibi zorunlu durumlar
dışında, hastasını bizzat muayene etmeden tedavisine
başlayamaz.
Madde
24- Veteriner Hekim hasta üzerindeki etkisini tıbbi amaçlar
dışında kullanamaz.
Madde
25- Veteriner hekim, ancak veteriner hekimlik bilgisini
gerektiği gibi uygulayamayacağına karar verdiğinde ve
hastasının başvurabileceği başka bir veteriner hekim
bulunduğu durumlarda, hastanın bakımını ve tedavisini
üstlenmeyebilir veya tedaviyi yarım bırakabilir. Yukarıdaki
koşullarda tedaviyi bırakacak hekim, bu durumu ve hastanın
sağlığının tehlikeye düşmeyeceğini hayvan sahiplerine
anlatır ve onları veteriner hekimlikle ilgili başka
olanaklar konusunda bilgilendirir. İkinci veteriner hekim
bulunmadan veteriner hekim hastasını bırakamaz. Veteriner
hekim, tedaviyi üstlenen meslektaşına hasta hakkındaki tüm
bilgileri aktarmakla yükümlüdür.
Madde
26- Veteriner hekim hasta sahibini, hastanın sağlık durumu
ve konulan tanı, önerilen tedavi yönteminin türü, başarı
şansı ve süresi, tedavi yönteminin hastanın sağlığı için
taşıdığı riskler, verilen ilaçların kullanılışı ve olası yan
etkileri, önerilen tedaviyi kabul etmemesi durumunda
hastalığın yaratacağı sonuçlar, olası tedavi seçenekleri ve
riskleri konularında aydınlatır. Bilgiler hayvan sahibi
tarafından anlaşılabilecek biçimde verilmelidir. Sağlıkla
ilgili her türlü girişim, Hasta sahibinin özgür ve
aydınlatılmış onamı ile yapılabilir. Alınan onam, baskı,
tehdit, eksik aydınlatma ya da kandırma yoluyla alındıysa
geçersizdir.
Acil
durumlarda hayvan sahibinin izni alınır.
Veteriner Hekim hayvan sahibinin izin vermemesinin kötü
niyete dayandığını düşünüyor ve bu durum hastanın yaşamını
tehdit ediyorsa, durum adli mercilere bildirilerek izin
alınmalıdır. Bunun mümkün olmaması durumunda, veteriner
hekim başka bir meslektaşına danışmaya çalışır ya da
yalnızca yaşamı kurtarmaya yönetil girişimlerde bulunur.
Acil durumlarda müdahale etmek hekimin takdirindedir.
Tedavisi yasalarla zorunlu kılınan hastalıklar hayvan
sağlığı ve toplum sağlığını tehdit ettiği için sahibinin
aydınlatılmış onamı alınmasa da gerekli tedavi yapılır.
Hayvan
sahibi vermiş olduğu aydınlatılmış onamı dilediği zaman geri
alabilir.
Madde
27- Hayvan sahibi hayvanın hastalığı konusunda
bilgilendirilmek istemediğini belirtmişse, veteriner hekimin
bilgi vermesi gerekmez.
Madde
28- Veteriner hekim, terminal dönemdeki hastalara her türlü
yardımı yapmaya, çekilen acıyı olabildiğince azaltmaya
çalışır.
Madde
29- Hayvan sahibi ücret konusunda önceden veteriner hekimden
bilgi alabilir. Veteriner hekim, tüm muayene, tetkik ve
cerrahi girişimlerde meslek örgütünün belirlediği taban
ücretin altında bir ücret alamaz. Veteriner hekimin,
meslektaşları ile meslektaşlarının eşleri ve bakmakla
yükümlü oldukları kişilere ait hayvanlardan muayene ve
tedavi için -masraflar dışında- ücret almaması uygundur.
Madde
30- Veteriner hekim, parasal durumu ne olursa olsun kesin
zorunluluk olmadıkça pahalı ilaçlar ve yöntemler öneremez,
hayvan sahibine ger yaptıramaz ve yararı olmayacağını
bildiği bir tedaviyi veremez.
Madde
31- Hasta dosyalarında bir özeti ile bilgi ve belgeleri!
durumunda hasta sahibine hekim, yasal zorunluluk olma
başkasına veremez. Veteriner hekim hasta sahibinin kimlik
bilgilerini saklı bu bilgileri dosya üzerinden yapacağı
araştırmalarda kullanabilir.
Madde 32- Veteriner hekim, b tedavi
ettiği hayvanın sahibi günde hastalıkla ilgili rapor ı tıbbi
gerekçelere bağlı olara! şekli, diyet gibi hasta için
gerekli geçici yada kalıcı bilgiler ve hekimin önerileri
bulunur.
Madde
33- Her Veteriner hekim, tüm hayvan hakları belgelerine ve
veteriner hekimlilikle ilgili ortak kurallara uymakla
yükümlüdür.
Madde
34-Veteriner hekim, tıbbi bilgi ve becerisiyle, hayvanlara
eziyet ve benzeri uygulamalara katılamaz, yardımcı olamaz,
gerçeğe aykırı rapor düzenleyemez, Eziyet iddiası olan
olgularla karşılaşan veteriner hekim, mesleki bilgi ve
becerilerini gerçeğin ortaya çıkarılması için kullanır.
Madde
35-Hekim, hiçbir zaman itlafın infazında bulunamaz. İnfaza
yardımcı olamaz. İtlaf uygulanmasında tıbbi hizmet veremez.
(Kanunlarla zorunlu kalınan durumlar hariç)
Madde
36- Veteriner Hekim, olağanüstü durumlar ve savaşta,
evrensel nitelikteki tıbbi etik kurallarını yansızlıkla
uygular. Hasta ve yaralı sayısının çokluğu nedeniyle,
hepsine gerekli tıbbi yardımın verilemediği koşullarda,
hekim, tedavi olasılığı yüksek olan ağır vakalara öncelik
verir.
Madde
37- Veteriner hekim, savcılıklar ve mahkemeler dışında kalan
kişi ve kurumlardan gelen cinsel ilişi muayene istemlerini
dikkate alamaz. Veteriner hekim hayvan sahibinin
aydınlatılmış onamı olmadıkça cinsel ilişki muayenesi
yapamaz.
Madde
38- Hayvan üzerinde yapılacak klinik, deneysel ya da
epidemiyolojik araştırmalar, gerek ilaç gerek cerrahi yöntem
araştırmaları olsun, bilimsel bilgi birikimine katkıda
bulunabilmek amacıyla yerel etik kurallarından geçmek
koşuluyla yapılır. Havyan üzerinde yapılan tüm araştırmalar,
bilimsel ve mesleki yönden yeterli ve yetkin kişiler
tarafından yürütülür. Araştırmanın sorumluluğu tümüyle
araştırmacıya aittir.
Madde
39-Hayvan üzerinde yapılan araştırmalarda amacı, yöntemleri,
beklenen yarar ve olası yan etkileri hakkında, hayvan
sahibinin anlayabileceği dilde ve biçimde yeterli bilgi
verilmesi zorunludur. Hayvan sahibine çalışma başladıktan
sonra isterse araştırmaya katılmaktan vazgeçebileceği ve
onanımı geri alabileceği, ancak bu nedenle daha sonraki
tedavisinin ve takibinin aksamayacağı anlatılır.
Bilgilendirme sonrasında hayvan sahibinin konuyu yeterince
anlayıp anlamadığı değerlendirilir.
Araştırma hakkında yeterli bilgilendirme sağlandıktan sonra,
hayvan sahibinin yazılı onamı alınır. Bu onam hayvan
sahibinin özgür iradesine dayanmalıdır.
Madde
40-Sahipsiz hasta hayvanlarda hayati tehlike söz konusu ise
ilk müdahale veteriner hekim tarafından yapılır. Daha sonra
yerel yönetim veteriner işleri müdürlükleri haberdar
edilerek gerekli işlemlerin yapılması sağlanır.
Madde
41-Hayvanlar üzerinde yapılan tıbbi araştırmalarda değin
yaşamı, bedensel bütünlüğü ve sağlığı her zaman toplumsal
veya bilimsel çıkarların üzerinde tutulur.
Bir
tıbbi araştırmalarda, beklenen katkı ne olursa olsun, denek
için ciddi bir tehlike şüphesi doğduğunda araştırma
durdurulur.
Araştırmanın giderleri hayvan sahibine yakınlarına ya da
sosyal güvenlik kurumuna yansıtılamaz.
Madde
42- Veteriner hekim, araştırma verilerini değerlendirirken
ve yayına hazırlarken bilimsel gerçekleri yansıtmalıdır.
Çalışmaya fiilen katılmamış kişilerin adları o yayında yer
alamaz. Kaynak göstermeden ve izin almadan başkalarına ait
veriler, olgular ve yazılı eserler kullanılamaz.
Madde
43- Bu kurallarda yer almayan durumlarla karşılaşıldığında,
veteriner hekim, genel etik ilkelere, ulusal düzenlemelere,
uluslar arası düzeydeki bildirge ve sözleşme hükümlerine
uyar.
Madde
44-Veteriner Hekimler bu meslek etiği kuralları hükümlerine
aykırı davranışlarda bulunduklarında, 6343 sayılı Türk
veteriner Hekimler Birliği kanununa göre veteriner hekim
odaları yönetim kurulları tarafından onur kurullarına sevk
edilirler. Veteriner hekimlerin disiplin soruşturmasına
uğraması, haklarında ayrıca hukuki veya cezai tatbikat
yapılmasına engel değildir.
Madde
45-Bu kurallar bütünü Türk Veteriner Hekimler Birliği Büyük
Kongresinde kabul edilip, Türk Veteriner Hekimler Birliği
yayın organlarından birinde yayımlandıktan bir ay sonra
yürürlüğe girer ve Türk Veteriner Hekimler Birliği Merkez
Konseyi ve Veteriner Hekimler Odaları Tarafından yürütülür.